کیستی که من
                 این گونه
                         به اعتماد
                                   نام خود را
                                          با تو می گو یم

کلید خا نه ام را
            در دست ات می گذارم،
                             نان شادی ها یم را
                                    با تو قسمت می کنم

به کنارت می نشینم وبر زانوی تو
                                   این چنین آرام
                                           به خواب می روم؟
کیستی که من 
                    این گونه به جد
                            در دیار رویا های خویش
                                                   با تو درنگ می کنم؟

                                                                                 احمد شاملو

          که دستم نمیرسد

                            از جیبهایت ترانه بردارم

آنقدر دوری

            که نمیدانم

                      برای دیدنت

                              چند حادثه بمیرم

آنقدرپیدائی

که نمیدانم

در خواب کدام ستاره قطبی

گم ات کرده ام

با این همه

              حرف نیامدنت که می شود

                                            باران را

                                              ورق میزنم

 بود.  ِ كس بي  ِكسان. او بود كه مرا ساخت، آنچنان كه خودش خواست، نه از من پرسيد ونه از آن « منِ

ديگر » م . من يك گِلِ بيصاحب بودم. مرا از روح خود، در آن دميد و بر روي خاك و در زير آفتاب ، تنها رهايم

كرد. مرا به خودم واگذاشت. عاق آسمان ! كسي هم مرا دوست نداشت؛ به فكرم نبود. وقتي داشتند مرا

 مي آفريدند، كسي آن گوشه خدا خدا نميكرد... وقتي داشتم روح ميپذيرفتم ، شكل ميگرفتم ، قد

ميكشيدم، چشمهام رنگ ميخورد،چهرهام طرح ميشد، فرشتهاي ظريف و شوخ و مهربان و چابك پنجهاي

 ، با نوك انگشتانِ سِحر آفرينش ، آن را صاف وصوف نميكرد... وقتي ميخواستند كارِ دل را در سينه ام آغاز

 كنند ، آشنايي دلسوز و دلشناس نداشتم تا برود و بگردد و از خزانه اي دلهاي خوب ، بهترين را برگزيند

                                                                                                   دکتر علی شریعتی